Het maken van de muziekinstrumenten was minder makkelijk dan gedacht.  (lees de uitgebreide beschrijving)                                                                                                                          De orginele instrumenten hadden we bij de hand, maar dan begint het pas. Een klein bolletje van helder glas gaat in de oven, om warm te houden. Dat moet minimaal 1200 graden zijn. Daarna blijven we de stok van metaal (glasblazerspijp) rond draaien om het glas niet te laten wegzakken naar één kant. Je kan het vergelijken met stroop of honing. als je het niet op je lepel of mes ronddraait valt het eraf. Met glas is dat hetzelfde. Het warm houden is belangrijk omdat het anders uit elkaar spat.  Het eerste bolletje glas heeft nog geen enkel model. Dat kneden we er pas in nadat bepaald is welke kleur en formaat het geheel moet gaan krijgen. De kleur glas wordt toegevoegd aan het heldere glas en versmolten als één geheel. Dat pakt de glasmeester een soort knijptang en knijpt in de bol om er bijvoorbeeld een lange staaf van te maken. Dat klinkt heel makkelijk maar valt tegen als je het zelf moet doen. Het glas voelt glad aan en je moet kracht zetten om het vast te kunnen grijpen. Tijdens het kneden van het glas blijft de assistent draaien aan de stok, vaak staat een tweede assistent van de zijkant af het glas te verwarmen met een glasbrander. Nadat de glasmeester het glas weer in de oven heeft gehouden, gaat hij weer op zijn werkbank zitten, met de stok (met glas eraan) vóór zich. Hij heeft daar stevige scharen liggen en allerlei andere tangen. Uiteraard kan hij het glas vanwege de hoge temperatuur niet aanraken met blote handen.  Als er model in het werk komt, gaat de assistent een andere kleur glas op een stang halen. Deze zal eerst worden verhit alvorens die tegen de hete klomp aan te brengen. Te koud glas tegen heet glas geeft onmiddelijk breuk. Dan houdt de assistent het nieuwe klompje glas boven de eerste klomp. Vóórdat ze elkaar mogen raken, laat de glasmeester eerst een beetje op de grond lekken, in een afvalbak. Dit is echt heel belangrijk want: terugkomend op de honing - als je honing laat zakken van je lepel, komt er eerst een klontje en dan pas een rechte lijn. Dat gebeurt ook met glas en dat klontje moet je niet hebben als je een rechte lijn op het glas wil aanbrengen. De glasmeester knipt dus eerst een klontje af en houd dan de rechte stropige lijn glas boven het eerste stuk glas, waar het komen moet. Met de staaf in de linkerhand, de schaar in de rechterhand richt hij het glas daar waar het komen moet. Tijdens dit proces is de derde assistent aan het draaien met de zelfde stok die de glasmeester in zijn handen heeft. Hij draait op het moment dat de meester het aangeeft. Hiervoor moeten de drie mannen erg goed op elkaar zijn ingespeeld. het team bestaat ook meestal uit dezelfde mensen. In de loop der jaren ben ik redelijk in staat om te zien wanneer ik moet draaien of juist niet, maar ondanks de ervaring blijft dit lastig om te doen.

Het model is dan nog lang niet klaar want het proces zoals boven beschreven herhaalt zich tijdens het maken nog vaak en lang. Soms duurt het een uur of langer voordat het juiste model erin komt. Je kan tijdens het maken niet lang treuzelen over je keuze: groter, kleiner, smaller etc. want het glas vormt zich snel naar je laatste handeling. De homp glas is inmiddels ook veel zwaarder geworden en de mannen dragen het nog steeds om de paar minuten naar de oven en terug naar de werkbank. Dat tillen van de staaf met het hete glas is dan soms zo zwaar dat er een band om de middel gedragen moet worden.

Het modeleren van bijvoorbeeld een rondmodel gebeurt ookwel met een 'kom' van hout. Die staat naast de werkbank in een bak met water. die kom zorgt voor een exacte rond vorm. Het is letterlijk een kom van hout aan een hout lang handvat.

Bijwerken van kleine stukjes glas kan zelfs met een stuk natte krant of met een natte doek.

De stukjes die op de grond gevallen zijn blijven nog heel lang heet en zijn niet op te pakken. (Hoewel toeschouwers dat vaak wel willen doen) De stukjes glas in de afvalbak, die zojuist gevallen zijn, moeten daar een aantal uren in blijven liggen tot ze echt koud zijn. Het verplaatsen en even in een ander bakje leggen om te bekijken wat de kleur gaat worden kan al gevaarlijk zijn. het is zo goed als zeker dat het knapt.

Terug naar het laatste stukje van het eerste proces. De glasmeester let steeds goed op of ik tevreden ben met het resultaat of op een aanwijzing, want eenmaal een besluit genomen dat het klaar is, dan kan er niets meer aan gedaan worden. Na de laatste aanpassing of bewerking gaat het sculptuur de afkoeloven in. Het bewerkte stuk glas gaat -als het helemaal klaar is -tegen een nieuwe klomp glas aan, die vast wordt gehouden door de assistent. De glasmeester laat een heel klein druppeltje water tegen het uiterste puntje glas aan zijn kant lopen. dan 'tikt hij hem los' en de assistent loopt ermee naar de oven.

Afhankelijk van het gewicht van het beeld kan de afkoeling soms dagen duren.  Daarna is het afwachten op het eindresultaat. Dat is een spannend moment. Elk beeld kan alsnog breken of knappen.

Die teleurstelling is ook mij al overkomen, zonder dat iemand er iets aan kan doen. Zelfs tijdens het maken van de Klarinet is het geheel van glas uitelkaar gesprongen. Een pijnlijk moment. Voor mij is er een verhoogt risico van breuk omdat ik uitsluitend sculpturen maak die nog nooit eerder zijn gemaakt en waar de glasmeesters geen ervaring mee hebben. Voor elk van hen is het wel leuker om nieuwe ontwerpen te maken, maar ook telkens weer een proef van vakbekwaamdheid. Gezien de resultaten slagen zij in hun proffessie. Maar aan u is het eindoordeel.