Eco-project.

Glasrestanten voor HERGEBRUIK

Bij het vervaardigen aan de oven worden verschillende delen afgeknipt. De delen die van het glas afvallen door afkoeling, en alle restanten van glas - alles samen wordt elke dag opgeschept en verzameld in grote ‘oliedrums’ en zelfs per kleur opgespaard. Tijdens het maakproces aan de oven zijn de stukken ‘afval’ erg heet. Het afkoelen duurt afhankelijk van de grootte van het stuk zeker een uur. Na veel en lang observeren kwam ik tot een conclusie: er gaan letterlijk ‘tonnen’ aan glas in de wereld om. Duitsland, Frankrijk, Denemarken, Polen en Tsjechië hebben een belangrijke glasindustrie. De glasfabrieken laten het glas afvoeren, wat ze geen geld kost maar wat ook niets oplevert. In Italië vermaalt men het met asfalt en daarom zie je ’s nachts het wegdek glinsteren.
 

Voor onze milieuvriendelijke tijd bedacht ik: HERGEBRUIKEN! Dat glashergebruik werd mij ten zeerste afgeraden. Sterker nog: mij werd verzekerd dat het niet mogelijk is om gehard glas opnieuw te verwarmen. Toch bedacht ik een manier hiervoor.  Ik begon met een verhitte kookplaat. Om de randen van de plaat had ik metalen balken gelegd, zodat een bak ontstond. In het midden van de bak: een aantal stukjes ‘restafvalglas’. Na enkele minuten schoten de stukjes - als popcorn - de lucht in. Met een houten lepel goot mijn assistent heet, vloeibaar glas over de stukjes. De kleine restafvalstukjes begonnen te springen en te dansen. Overgoten door de massa vloeibaar glas konden ze nergens heen.
Je hoorde en zag ze tegenstribbelen, knappen, breken. Een prachtig en vooral nieuw schouwspel, waar alle aanwezigen getuige van wilden zijn. De inhoud van de in klemmen gezette en door mij geconstrueerde bak ging op dat moment als een pizzaschijf de oven in. Daarna volgde het gewone afkoelproces. Wat uit de oven kwam, was een vierkant stuk helder glas met kleine stukjes afval. In de oven had het glas zich nog een beetje vervormd, omdat het niet in een ‘mal’ lag. Na het afkoelen ging mijn werkje naar de Moleria, waar het moest worden geslepen en geschaafd tot een net recht stuk. Elke maat kon gesneden worden. Wat niet kon, bleek bij herhaling van deze actie. Van de ‘kookplaat’ - het startpunt - bestond alleen een rechthoek en vierkant. De mogelijkheden in model en maat waren dus beperkt. Ook een andere hittebestendige en veel diepere bak heb ik uitgeprobeerd. Daar bleek de dikte van het te gieten - ‘vloeibare’ - glas een probleem. Het knapte tijdens het afkoelen. Een tafel maken is dus technisch mogelijk, maar in beperkte afmeting. Voor de tafelpoten moet een andere oplossing worden gevonden. De stabiliteit en het onderlinge verschil in afmeting zijn nog niet op het door mij gewenste niveau.
De eerste vijf losse stukken die ik heb gemaakt, waren gezien de reacties in ieder geval aanleiding tot verdere research. Gebleken importantie van het project is: wat kan men doen met restafval!  Het maken van een eco-glas tegelvloer of -tegelwand behoort nu tot de mogelijkheden.